پریدن به نتیجه‌گیری (JUMPING TO CONCLUSIONS)

هنگامی که بدون صَرفِ زمانِ کافی برای بررسی و استدلال در مورد یک گزاره، نتیجه گیری شود و گزاره تصدیق یا تردید شود، مغالطۀ پریدن به نتیجه‌گیری رخ میدهد.

گزارۀ x بظاهر خوب معلوم میشود پس درست است.

گزارۀ x بظاهر خوب معلوم نمیشود پس نادرست است.

عدم بررسی مناسب میتواند به دلیل بیعلاقگی، تنبلی، کم توجهی یا عوامل دیگر رخ دهد اما هنگامی که وقت کافی برای بررسی موجود باشد، نتیجه‌گیری بدون بررسیِ مناسب مغالطه است.

بظاهر این کتاب خوب معلوم میشود پس باید چاپ اش کنیم.

در مثال بالایی معیار هایی که باید برای چاپ نمودن یک کتاب در نظر گرفته شوند، نادیده گرفته شده و با تکیه به ظاهر، تصمیم عجولانه برای چاپ کتاب اتخاذ شده است.  منطقی نیست که با ترک استدلال و خودداری از بررسی معیاری، صرف با تکیه به ظواهر تصمیم به چاپ کتاب گرفته شود.

گاهی اتفاق می‌افتد که برای بررسی مدارک وقت کافی در دسترس نمیباشد و تصمیم یا نتیجه گیری در مدت کم ضروری میباشد، در چنین موارد نتیجه گیری با تکیه بر معلومات و منابع موجود مغالطه به حساب نمی آید.

اگر برای بررسی یک گزاره وقت کافی به دسترس تان گذاشته نشود، به گمان اغلب این یک تلاش برای جلوگیری از بررسی مدارک و تفکر منطقی است.  اگر زمان کافی که به نظر شما برای بررسی یک گزاره منطقی باشد برایتان مهیا نشود، از پذیرفتنِ بررسی و تصمیم گیری در مورد آن گزاره خودداری کنید.